288.

من راستش زیادی ساده هستم. یعنی زیادی رو بازی می کنم. اگر از چیزی رنجیده باشم مهارت پنهان کردن آن را نداشته و در تمام حرکاتم از نگاه گرفته تا کلامم خود را نشان می دهد. از "سیاست داشتن" چیز زیادی نمی دانم و آن زمان نیز که می دانم کدام روش به سیاست نزدیک تر است، لزومی برای تزویر و فریب نمی بینم. احتمالاً این زیادی صاف و ساده بودن و صداقت بیش از حد من، روزی به ضرر خود من تمام خواهد شد. نمی دانم، ولی می گویند برای اینکه به آرزوهایت برسی، مخصوصاً وقتی آرزوهایت از آن دسته است که باید با دیگران رقابت کنی و جام بلورین را به چنگ بیاوری، مثلاً اگر بخواهی به مقام بالای تحصیلی و شغلی و در نهایت درآمد بالا و زندگی در رفاه عالی برسی، لازمه اش این است که هر از چند گاهی دروغ را چاشنی زندگی روزمره ات بکنی. همان طور که هر روز صبح چای شیرین خود را هم میزنی یا لیوان شیر را سر می کشی، باید به دروغ گفتن نیز عادت کنی. اینکه همیشه راستش را نگویی ... یا لااقل همه چیز را نگویی... فکر می کنم برای همچو منی که دروغ گفتن کمی سخت است و هنوز به آن عادت نکرده ام، لازم باشد که برای شروع، از هم اکنون این تمرین را به خودم بدهم که خیلی وقت ها سکوت بهتر از بر زبان آوردن حقایق است.