293.

خب من یک جاهایی خیلی چرت گفته ام. فکر می کرده ام که خیلی حرف باحالی زده ام و همه باید آن را بشنوند. یا خیلی چیز باحالی نوشته ام و همه باید آن را بخوانند تا بدانند من چقدر انسان کامل و عمیق و فول پرفشنالی هستم. اما زمان که می گذرد آدم می فهمد خیلی پپه تشریف داشته است. و این سنت همیشه ادامه دارد. که سال بعد به امسالمان خواهیم خندید و هر سال بعدش به سال های قبلش. یعنی که ماها هنوز خیلی کار داریم تا آدم بشویم. ما همواره در حال تغییریم و هیچ حالی ماندنی نیست. آنچه امروز اعتقادمان است فردا شوخی بی مزه ای در گذشته مان خواهد بود و آنچه امسال برایش می جنگیم، سال بعد به فراموشی سپرده شده است. دوست امروز ما، دشمن فردایمان می شود و دشمن دیروزمان، دوست امروز. تصمیمی که زمانی با قاطعیت تمام برای زندگیمان گرفته بودیم، زمانی دیگر با قاطعیت تمام زیر پا می گذاریم و ادامه می دهیم. و آدم اندر عجب است از این همه تغییرها و این همه کن فیکون ها...